rico
Bondscoach
Daar heb je een punt
Vraag het Antenor
- Topicstarter Ralf Edström
- Startdatum
Vraag 8 van Ralf, mijn favoriete aanvaller?
Waar te beginnen?
Tussen Coen Dillen en Luuk de Jong liggen 70 jaar waarin het voetbal wel enigszins is veranderd.
Dus is vergelijken niet echt eerlijk.
Extra moeilijk is deze vraag omdat PSV altijd goede spitsen heeft gehad.
We scoorden in de jaren 50 dan ook wel eens 96 en 93 doelpunten, later kwamen we wel eens boven de 100.
En wat te denken van dubbele cijfers in een wedstrijd;
Ik zag ooit 12-1 tegen Swift'36 uit Roermond in de KNVB beker, 10-0 tegen Go Ahead, Volendam en Feijenoord in de Eredivisie, dezelfde uitslag tegen FC Newton Ards in de EC en nog veel meer van dat soort monsterscores.
Topspitsen noemen neemt alleen al veel ruimte hier in beslag, waarbij ik vast en zeker nog wel iemand vergeet;
Tweemaal haalden we een in het buitenland geschorste goalgetter, Trevor Ford en Gilles de Bilde.
Topscorers waren natuurlijk Coen Dillen met zijn ongeévenaarde 43 goals, maar in totaal hebben we er , meen ik een stuk of twaalf.
Natuurlijk waren er ook prima spitsen zonder die titel, zoals de ondergewaardeerde Noor Halvar Thoresen en de Braziliaan Robert.
En aanvallers die niet in de spits stonden waarbij Schmidt Hansen niet bij iedereen hier bekend zal zijn maar Perisic met zijn feilloze voorzetten zeker wel.
Maar nu mijn eigenlijk onmogelijke keuze;
Die gaat tussen Willy van der Kuylen en Romario.
Voor Romario pleit dat hij er altijd stond in topwedstrijden. En daarom werd er nog wel eens een oogje dichtgeknepen als hij trainingen verzuimde, wat niet bij iedereen goed viel.
Na eén zo'n conflict las ik dat Feijenoord spelers vonden dat hij bij hen nooit zou hoeven trainen. Zij zouden hem zondag's gezamenlijk naar de middenstip dragen, hem zijn doelpunten laten maken en hem na afloop weer de kleedkamer in brengen. Dat was ook mijn mening over die uitzonderlijke spits die ons een geweldige avond tegen Steaua Boekarest en later, getergd ,tegen AEK Athene bezorgd heeft, en bijna in zijn eentje de World Cup tegen Nacional Montevideo.
Waarom hij tweede eindigt na ons aller Willy van der Kuilen- het eerste supporterslied voor een speler dat ik hoorde was "Wie laat alle keepers huilen, van der Kuylen , van der Kuylen", ga ik proberen duidelijk te maken niet in beeld maar in woorden.
Een sterotiep doelpunt uit de periode waarin Kees Rijvers de doorbraak van PSV aan de top mogelijk maakte.
Aan de overzijde - ik zat toen nog op West -gooit Jan van Beveren de bal naar Willy, die met de rug naar ons staande in de middencirkel, de bal met een omhaal -blindelings maar dat kan als je tijdig rondkijkt en anticipeert - richting de op rechts sprintende Rene van de Kerkhof passt.
Terwijl Ralf Edstrom positie kiest bij de verste punt van het strafschopgebied , sjokt Willy naar voren.
Daardoor vrijgelaten- hij lijkt niet meer mee te gaan met de snelle aanval - kan hij een kort sprintje trekken terwijl Ralf in de lucht hangend de bal na de precieze voorzet van René even precies in de baan van de sprintende Willy kopt.
Een doffe knal , de keeper hoort slechts een fluitend geluid en wij zien het net bijna scheuren. Goal!
Van dit soort situaties afkijken heb ik op mijn lage niveau veel geleerd en toegepast tot op 65 jarige leeftijd mijn heup te pijnlijk werd en ik helaas moest stoppen.
Twee anekdotes nog over de twee coryfeeén wier standbeelden bij de Eendracht Maakt Macht poort staan.
Coen Dillen (43x in 1 seizoen) scoorde ooit tegen NOAD doordat de keeper die zijn harde schot geknield tegenhield, achterover viel en met bal en al achter de doellijn belandde.
Willy van der Kuylen (topscorer aller tijden met 311 goals) maakte ooit een doelpunt door in Wageningen de bal dwars door een (kapot?) doelnet te schieten, wat stof tot discussie opleverde maar uiteindelijk terecht werd goedgekeurd.
Mede omdat ik liefhebber ben van de passing game , verre te verkiezen boven individuele acties, kan het niet anders dan dat ik toch Willy van der Kuylen op nummer 1 zet, wetend hoeveel ik ook heb genoten van naast hier genoemd tweetal onze andere nationale topscorers; Pierre Kerkhoffs, Wim Kieft,Ronaldo, Luc Nilis, Ruud van Nistelrooy,Mateja Kezman, Memphis Depay,Xavi Simons en niet te vergeten de nu zo deerlijk gemiste Luuk de Jong.
In de hoop dat binnenkort Pepi aan dit lijstje mag worden toegevoegd zeg ik;
Op naar Nieuwe Glorie. Forza PSV.
Waar te beginnen?
Tussen Coen Dillen en Luuk de Jong liggen 70 jaar waarin het voetbal wel enigszins is veranderd.
Dus is vergelijken niet echt eerlijk.
Extra moeilijk is deze vraag omdat PSV altijd goede spitsen heeft gehad.
We scoorden in de jaren 50 dan ook wel eens 96 en 93 doelpunten, later kwamen we wel eens boven de 100.
En wat te denken van dubbele cijfers in een wedstrijd;
Ik zag ooit 12-1 tegen Swift'36 uit Roermond in de KNVB beker, 10-0 tegen Go Ahead, Volendam en Feijenoord in de Eredivisie, dezelfde uitslag tegen FC Newton Ards in de EC en nog veel meer van dat soort monsterscores.
Topspitsen noemen neemt alleen al veel ruimte hier in beslag, waarbij ik vast en zeker nog wel iemand vergeet;
Tweemaal haalden we een in het buitenland geschorste goalgetter, Trevor Ford en Gilles de Bilde.
Topscorers waren natuurlijk Coen Dillen met zijn ongeévenaarde 43 goals, maar in totaal hebben we er , meen ik een stuk of twaalf.
Natuurlijk waren er ook prima spitsen zonder die titel, zoals de ondergewaardeerde Noor Halvar Thoresen en de Braziliaan Robert.
En aanvallers die niet in de spits stonden waarbij Schmidt Hansen niet bij iedereen hier bekend zal zijn maar Perisic met zijn feilloze voorzetten zeker wel.
Maar nu mijn eigenlijk onmogelijke keuze;
Die gaat tussen Willy van der Kuylen en Romario.
Voor Romario pleit dat hij er altijd stond in topwedstrijden. En daarom werd er nog wel eens een oogje dichtgeknepen als hij trainingen verzuimde, wat niet bij iedereen goed viel.
Na eén zo'n conflict las ik dat Feijenoord spelers vonden dat hij bij hen nooit zou hoeven trainen. Zij zouden hem zondag's gezamenlijk naar de middenstip dragen, hem zijn doelpunten laten maken en hem na afloop weer de kleedkamer in brengen. Dat was ook mijn mening over die uitzonderlijke spits die ons een geweldige avond tegen Steaua Boekarest en later, getergd ,tegen AEK Athene bezorgd heeft, en bijna in zijn eentje de World Cup tegen Nacional Montevideo.
Waarom hij tweede eindigt na ons aller Willy van der Kuilen- het eerste supporterslied voor een speler dat ik hoorde was "Wie laat alle keepers huilen, van der Kuylen , van der Kuylen", ga ik proberen duidelijk te maken niet in beeld maar in woorden.
Een sterotiep doelpunt uit de periode waarin Kees Rijvers de doorbraak van PSV aan de top mogelijk maakte.
Aan de overzijde - ik zat toen nog op West -gooit Jan van Beveren de bal naar Willy, die met de rug naar ons staande in de middencirkel, de bal met een omhaal -blindelings maar dat kan als je tijdig rondkijkt en anticipeert - richting de op rechts sprintende Rene van de Kerkhof passt.
Terwijl Ralf Edstrom positie kiest bij de verste punt van het strafschopgebied , sjokt Willy naar voren.
Daardoor vrijgelaten- hij lijkt niet meer mee te gaan met de snelle aanval - kan hij een kort sprintje trekken terwijl Ralf in de lucht hangend de bal na de precieze voorzet van René even precies in de baan van de sprintende Willy kopt.
Een doffe knal , de keeper hoort slechts een fluitend geluid en wij zien het net bijna scheuren. Goal!
Van dit soort situaties afkijken heb ik op mijn lage niveau veel geleerd en toegepast tot op 65 jarige leeftijd mijn heup te pijnlijk werd en ik helaas moest stoppen.
Twee anekdotes nog over de twee coryfeeén wier standbeelden bij de Eendracht Maakt Macht poort staan.
Coen Dillen (43x in 1 seizoen) scoorde ooit tegen NOAD doordat de keeper die zijn harde schot geknield tegenhield, achterover viel en met bal en al achter de doellijn belandde.
Willy van der Kuylen (topscorer aller tijden met 311 goals) maakte ooit een doelpunt door in Wageningen de bal dwars door een (kapot?) doelnet te schieten, wat stof tot discussie opleverde maar uiteindelijk terecht werd goedgekeurd.
Mede omdat ik liefhebber ben van de passing game , verre te verkiezen boven individuele acties, kan het niet anders dan dat ik toch Willy van der Kuylen op nummer 1 zet, wetend hoeveel ik ook heb genoten van naast hier genoemd tweetal onze andere nationale topscorers; Pierre Kerkhoffs, Wim Kieft,Ronaldo, Luc Nilis, Ruud van Nistelrooy,Mateja Kezman, Memphis Depay,Xavi Simons en niet te vergeten de nu zo deerlijk gemiste Luuk de Jong.
In de hoop dat binnenkort Pepi aan dit lijstje mag worden toegevoegd zeg ik;
Op naar Nieuwe Glorie. Forza PSV.
Laatst bewerkt:
Vraag 9, Ralf, ook weer een goede, maar moeilijk om een keuze te maken.
De mooiste uitwedstrijd en waarom?
Tussen mijn eerste naar Enschede in 1961 en mijn laatste uitwedstrijd in 2010 naar Hamburger SV in de EL ligt bijna een halve eeuw.
Daarin hoogtepunten zoals uit in de oude Galgenwaard in Utrecht waar Willy van der Kuylen met een hattrick in het laatste kwartier ons een 0-3 zege bezorgde op DOS en het degradatiegevaar in het seizoen 1967/68 definitief afwendde.
Maar net zo goed dieptepunten als je b.v. op een druilerige woensdagavond vanuit de Vetkampstraat in Deventer met een 1-0 nederlaag huiswaarts keert net voordat je als dienstplichtige op oefening moet naar de Luneburger Heide. Dan duurt een terugreis het halve land door erg lang.
Die laatste trip naar Hamburg met mijn oudste zoon, de jongste was verhinderd, was natuurlijk speciaal en gezellig ondanks de nederlaag.
Maar toch kies ik voor de eerste uitwedstrijd om verslag te doen vanuit het lange termijn geheugen. Een overwinning voelt altijd goed.
Het was het seizoen 1961/62 waarin we begonnen met 5 zeges en 27 doelpunten. Het zesde duel , thuis tegen DOS werd een afknapper, 0-1. Twee weken wachten vond dit puber jongetje te veel , dus vroeg hij of hij een keer naar een uitwedstrijd mocht.
Dat was een probleem in een katholiek gezin want hoe moest het dan met de zondagsviering? De hoogmis van kwart over tien. Gelukkig hadden de paters Augustijnen vroege missen, vanaf de zogenaamde "vissersmis" om 5 uur in de ochtend.
En gelukkig had ik een volwassen ongetrouwde tante - mijn ouders waren niet zo voetbal-minded- die ook gek was van PSV en mij kon begeleiden.
Dus donderdagavond naar de rikavond van de supportersvereniging onder in de oude hoofdtribune om ons op te geven.
En zondag om half tien vertrokken we met 1 bus, niet geheel gevuld, richting het Diekman Stadion.
Zo maar wat herinneringen daaraan; onderweg stond de radio bij de chauffeur aan en hoorden we onder andere Freddy Quinn het mooie La Paloma zingen.
Onze sympathieke reisleider Jac Gerritsen uit de Iepenlaan zorgde voor een tussenstop ergens in de buurt van Nijmegen en later rond lunchtijd in Hengelo.
We arriveerden al rond half twee in het Diekman , een nog lege betonnen kolos, als ik me goed herinner met sintelbaan, waar we ergens vooraan kwamen te zitten.
Uiteraard tussen Sportclub Enschede supporters want uitvakken bestonden in die tijd nog niet. Je kon gewoon een praatje maken met "andersdenkenden"
en juichen zonder dat er ruzie van kwam.
Wat dat betreft, respect voor andere meningen of gedrag of (oudere) leeftijd was het toen echt beter dan nu. Niet dat ik er naar terug wil hoor, want in menig opzicht zijn we nu beter af.
De wedstrijd zelf was niet erg spectaculair maar eindigde goed. Pierre Kerkhoffs scoorde voor rust de enige treffer , onze 28e, en we wonnen ook omdat Gert Bals een door ik meen Toon Brusselers veroorzaakte strafschop vlak voor tijd wist te stoppen.
Van de terugreis herinner ik me alleen dat we na een tussenstop waarbij enkelen wat bier hadden genuttigd er enkele liedjes gezongen werden - minder zuiver klinkend dan Freddy Quinn op de heenreis - pas later in de avond , rond half tien weer thuis waren.
Bedenk wel dat er toen minder snelwegen waren dan nu, hetgeen verklaart waarom een reis naar Enschede vice versa - met een paar uur verblijf daar, in totaal twaalf uur duurde.
Hoe dan ook, ik had de smaak te pakken om ook uitwedstrijden te bezoeken hetgeen pas wat minder werd toen ik mid- jaren 70 vader werd , waardoor er in de weekenden ook andere nuttige en aangename bezigheden waren. Zoals iedere vader, zeker in deze tijd, zal beamen.
Omdat er nu ineens nog meer laatjes opengaan in het geheugen zou ik ook nog kunnen schrijven over de bekerfinale in 1974 in de Kuip met die prachtgoals van Edstrom en Willy bij de 6-0 tegen bekerhouder NAC, de 1-4 bij Roda JC in Kerkrade een week voor we de titel binnenhaalden in 1986, en vele anderen.
Maar de vraag was de mooiste en niet een mooie. Dus laten we het maar bij deze jeugdherinnering uit najaar 1961.
Tegenwoordig thuis op de bank met echtgenote naast me is het anders, maar ook aangenaam. Zoals gisteren samen genietend, bibberend en tenslotte luid juichend.
FORZA PSV.
De mooiste uitwedstrijd en waarom?
Tussen mijn eerste naar Enschede in 1961 en mijn laatste uitwedstrijd in 2010 naar Hamburger SV in de EL ligt bijna een halve eeuw.
Daarin hoogtepunten zoals uit in de oude Galgenwaard in Utrecht waar Willy van der Kuylen met een hattrick in het laatste kwartier ons een 0-3 zege bezorgde op DOS en het degradatiegevaar in het seizoen 1967/68 definitief afwendde.
Maar net zo goed dieptepunten als je b.v. op een druilerige woensdagavond vanuit de Vetkampstraat in Deventer met een 1-0 nederlaag huiswaarts keert net voordat je als dienstplichtige op oefening moet naar de Luneburger Heide. Dan duurt een terugreis het halve land door erg lang.
Die laatste trip naar Hamburg met mijn oudste zoon, de jongste was verhinderd, was natuurlijk speciaal en gezellig ondanks de nederlaag.
Maar toch kies ik voor de eerste uitwedstrijd om verslag te doen vanuit het lange termijn geheugen. Een overwinning voelt altijd goed.
Het was het seizoen 1961/62 waarin we begonnen met 5 zeges en 27 doelpunten. Het zesde duel , thuis tegen DOS werd een afknapper, 0-1. Twee weken wachten vond dit puber jongetje te veel , dus vroeg hij of hij een keer naar een uitwedstrijd mocht.
Dat was een probleem in een katholiek gezin want hoe moest het dan met de zondagsviering? De hoogmis van kwart over tien. Gelukkig hadden de paters Augustijnen vroege missen, vanaf de zogenaamde "vissersmis" om 5 uur in de ochtend.
En gelukkig had ik een volwassen ongetrouwde tante - mijn ouders waren niet zo voetbal-minded- die ook gek was van PSV en mij kon begeleiden.
Dus donderdagavond naar de rikavond van de supportersvereniging onder in de oude hoofdtribune om ons op te geven.
En zondag om half tien vertrokken we met 1 bus, niet geheel gevuld, richting het Diekman Stadion.
Zo maar wat herinneringen daaraan; onderweg stond de radio bij de chauffeur aan en hoorden we onder andere Freddy Quinn het mooie La Paloma zingen.
Onze sympathieke reisleider Jac Gerritsen uit de Iepenlaan zorgde voor een tussenstop ergens in de buurt van Nijmegen en later rond lunchtijd in Hengelo.
We arriveerden al rond half twee in het Diekman , een nog lege betonnen kolos, als ik me goed herinner met sintelbaan, waar we ergens vooraan kwamen te zitten.
Uiteraard tussen Sportclub Enschede supporters want uitvakken bestonden in die tijd nog niet. Je kon gewoon een praatje maken met "andersdenkenden"
en juichen zonder dat er ruzie van kwam.Wat dat betreft, respect voor andere meningen of gedrag of (oudere) leeftijd was het toen echt beter dan nu. Niet dat ik er naar terug wil hoor, want in menig opzicht zijn we nu beter af.
De wedstrijd zelf was niet erg spectaculair maar eindigde goed. Pierre Kerkhoffs scoorde voor rust de enige treffer , onze 28e, en we wonnen ook omdat Gert Bals een door ik meen Toon Brusselers veroorzaakte strafschop vlak voor tijd wist te stoppen.
Van de terugreis herinner ik me alleen dat we na een tussenstop waarbij enkelen wat bier hadden genuttigd er enkele liedjes gezongen werden - minder zuiver klinkend dan Freddy Quinn op de heenreis - pas later in de avond , rond half tien weer thuis waren.
Bedenk wel dat er toen minder snelwegen waren dan nu, hetgeen verklaart waarom een reis naar Enschede vice versa - met een paar uur verblijf daar, in totaal twaalf uur duurde.
Hoe dan ook, ik had de smaak te pakken om ook uitwedstrijden te bezoeken hetgeen pas wat minder werd toen ik mid- jaren 70 vader werd , waardoor er in de weekenden ook andere nuttige en aangename bezigheden waren. Zoals iedere vader, zeker in deze tijd, zal beamen.
Omdat er nu ineens nog meer laatjes opengaan in het geheugen zou ik ook nog kunnen schrijven over de bekerfinale in 1974 in de Kuip met die prachtgoals van Edstrom en Willy bij de 6-0 tegen bekerhouder NAC, de 1-4 bij Roda JC in Kerkrade een week voor we de titel binnenhaalden in 1986, en vele anderen.
Maar de vraag was de mooiste en niet een mooie. Dus laten we het maar bij deze jeugdherinnering uit najaar 1961.
Tegenwoordig thuis op de bank met echtgenote naast me is het anders, maar ook aangenaam. Zoals gisteren samen genietend, bibberend en tenslotte luid juichend.
FORZA PSV.
Laatst bewerkt:
Ik wil binnenkort weer eens verder met de vragen van Ralf Edstrom.
Maar de jouwe kan er best tussendoor.
Alleen was ons rampseizoen toch 1967/1968?
Bedoel je dat?
Der Jaufe
Forum Hall of Fame Inductee
´67-´68 het slechtste seizoen totaal, ´64-´65 slechtste seizoen qua thuiswedstrijden. Of was jij ooit actief uitwedstrijdbezoeker. Maar beiden mag ook
Ik was tussen 1961 en 1988 regelmatig uitwedstrijd bezoeker.´67-´68 het slechtste seizoen totaal, ´64-´65 slechtste seizoen qua thuiswedstrijden. Of was jij ooit actief uitwedstrijdbezoeker. Maar beiden mag ook
En thuis miste ik niets vrijwillig, alleen als dienstplichtige soms gedwongen in 1966 en 1967.
Ik heb vanaf zondagmiddag en de dagen daarna wel tijd om eens te gaan graven in mijn geheugen naar beide seizoenen waar we het hier over hebben.
Even beide seizoenen terughalen dan.
1964 was voor mij persoonlijk een rampjaar omdat mijn moeder na een langdurig en zwaar ziekbed veel te jong overleed en zij mijn vader als weduwnaar met 7 kinderen achter moest laten.
Dit gebeurde eind augustus ,een week voor ik begon aan mijn examenjaar.
Vandaar dat ik bij de term rampjaar wat voetbal aangaat toch eerder dacht aan de degradatiezorgen van 1967/68.
Maar van 1964/65 herinner ik me wel dat eind augustus ene Willy van der Kuylen, mijn jaargenoot en idool, debuteerde tegen Fortuna'54 waar hij de eer redde (1-2).
Daarna volgde een 3-4 tegen GA en een 0-0 tegen kampioen DWS.
Een duel waar ik een fietscapuchon kwijtraakte.
Zittend op de houten banken van het sportpark - naast de zoon van clubarts dokter Ritmeester, later bekend geworden als Frits Spits- had ik de poncho als kussentje gebruikt.
Vergat hem na de wedstrijd mee te nemen en toen ik 5 minuten later terug liep was hij foetsie.
In dat jaar van meer thuisnederlagen dan overwinningen was er ook nog dubieus verlies tegen Heracles.
De club uit Almelo won na een uiterst discutabele strafschop van scheidsrechter van Leeuwen uit Enschede.
Heel vervelend was het feit dat de man belaagd werd door wat heethoofden - het bleef bij verbaal geweld - want PSV besloot hoge hekken rondom het hele veld te zetten waar ik tegen aan moest kijken tot eindelijk het stadion nieuwe tribunes kreeg.
Lichtpuntje was wel dat ik mijn diploma haalde na het magere seizoen.
Erger nog verging het ons in 1967/68.
Ben van Gelder had flink geinvesteerd in nieuwe spelers na enkele magere jaren.
Ik herinner me een interview met hem waarin hij letterlijk zei; "als het nu nog niet lukt met PSV maken we er een roeivereniging van".
En helaas lukte het van geen kanten.
Na een redelijke start ging het snel mis en belandden we in de onderste regionen.
Tussendoor was er een 5-1 zege op DWS die mij bij is gebleven omdat ik toen mijn huidige vrouw - die ik toen net had leren kennen - meenam naar het sportpark.
Waar zij toen niet eens wist dat de bal rond was en mij voortaan alleen liet gaan zit zij thans , ruim 58 jaar later, naast mij op de bank met even veel interesse , enthousiasme en soms ook samengeknepen billen naast mij naar ons PSV te kijken op de bank.
Op een gegeven moment begon het toch wel echt zorgelijk te worden dat seizoen.
Na een 0-1 nederlaag thuis tegen Telstar op speeldag 32 was er zelfs sprake van paniek.
De hoop was gevestigd op een eventuele fusie van Fortuna'54 en Sittardia waardoor er een ploeg minder zou degraderen.
Ook staat me vaag iets bij over het eventueel overnemen van de licentie van Xerxes mochten we toch degraderen.
De voorlaatste wedstrijd gingen we naar mede kandidaat DOS in Utrecht.
Uiteraard was ik daar in de Galgenwaard bij als een der velen.
In het laatste kwartier veranderde ons aller Willy de score van 0-0 in 0-3 met een zuivere hattrick.
En volledig opgelucht waren wij toen hij een week later het enige doelpunt scoorde tegen Feijenoord (1-0 uitslag).
We waren gered, niet wetend dat we nog tot 1975 zouden moeten wachten alvorens we , twaalf lange jaren na 1963, weer eens een landstitel zouden mogen meemaken.
Wat dat betreft mag eigenlijk geen enkele supporter tegenwoordig meer klagen als het een keertje een jaartje minder gaat, toch?
Maar blijven we in het nu; op naar de 27e landstitel.
Moet kunnen. Ik reken er op.
1964 was voor mij persoonlijk een rampjaar omdat mijn moeder na een langdurig en zwaar ziekbed veel te jong overleed en zij mijn vader als weduwnaar met 7 kinderen achter moest laten.
Dit gebeurde eind augustus ,een week voor ik begon aan mijn examenjaar.
Vandaar dat ik bij de term rampjaar wat voetbal aangaat toch eerder dacht aan de degradatiezorgen van 1967/68.
Maar van 1964/65 herinner ik me wel dat eind augustus ene Willy van der Kuylen, mijn jaargenoot en idool, debuteerde tegen Fortuna'54 waar hij de eer redde (1-2).
Daarna volgde een 3-4 tegen GA en een 0-0 tegen kampioen DWS.
Een duel waar ik een fietscapuchon kwijtraakte.
Zittend op de houten banken van het sportpark - naast de zoon van clubarts dokter Ritmeester, later bekend geworden als Frits Spits- had ik de poncho als kussentje gebruikt.
Vergat hem na de wedstrijd mee te nemen en toen ik 5 minuten later terug liep was hij foetsie.
In dat jaar van meer thuisnederlagen dan overwinningen was er ook nog dubieus verlies tegen Heracles.
De club uit Almelo won na een uiterst discutabele strafschop van scheidsrechter van Leeuwen uit Enschede.
Heel vervelend was het feit dat de man belaagd werd door wat heethoofden - het bleef bij verbaal geweld - want PSV besloot hoge hekken rondom het hele veld te zetten waar ik tegen aan moest kijken tot eindelijk het stadion nieuwe tribunes kreeg.
Lichtpuntje was wel dat ik mijn diploma haalde na het magere seizoen.
Erger nog verging het ons in 1967/68.
Ben van Gelder had flink geinvesteerd in nieuwe spelers na enkele magere jaren.
Ik herinner me een interview met hem waarin hij letterlijk zei; "als het nu nog niet lukt met PSV maken we er een roeivereniging van".
En helaas lukte het van geen kanten.
Na een redelijke start ging het snel mis en belandden we in de onderste regionen.
Tussendoor was er een 5-1 zege op DWS die mij bij is gebleven omdat ik toen mijn huidige vrouw - die ik toen net had leren kennen - meenam naar het sportpark.
Waar zij toen niet eens wist dat de bal rond was en mij voortaan alleen liet gaan zit zij thans , ruim 58 jaar later, naast mij op de bank met even veel interesse , enthousiasme en soms ook samengeknepen billen naast mij naar ons PSV te kijken op de bank.
Op een gegeven moment begon het toch wel echt zorgelijk te worden dat seizoen.
Na een 0-1 nederlaag thuis tegen Telstar op speeldag 32 was er zelfs sprake van paniek.
De hoop was gevestigd op een eventuele fusie van Fortuna'54 en Sittardia waardoor er een ploeg minder zou degraderen.
Ook staat me vaag iets bij over het eventueel overnemen van de licentie van Xerxes mochten we toch degraderen.
De voorlaatste wedstrijd gingen we naar mede kandidaat DOS in Utrecht.
Uiteraard was ik daar in de Galgenwaard bij als een der velen.
In het laatste kwartier veranderde ons aller Willy de score van 0-0 in 0-3 met een zuivere hattrick.
En volledig opgelucht waren wij toen hij een week later het enige doelpunt scoorde tegen Feijenoord (1-0 uitslag).
We waren gered, niet wetend dat we nog tot 1975 zouden moeten wachten alvorens we , twaalf lange jaren na 1963, weer eens een landstitel zouden mogen meemaken.
Wat dat betreft mag eigenlijk geen enkele supporter tegenwoordig meer klagen als het een keertje een jaartje minder gaat, toch?
Maar blijven we in het nu; op naar de 27e landstitel.
Moet kunnen. Ik reken er op.