Deze begrijp ik voor een groot gedeelte niet.
Spiritualiteit snap ik wel, een instituut uit naam van religie niet.
Een wijs man schreef ooit: ‘Iets wat niet bestaat kun je niet ontkrachten.’
Je wordt geboren als atheïst. Of eigenlijk bestaat het woord atheïsme simpelweg niet, want er staat niets tegenover.
Als iemand het fysieke bewijs kan leveren dat er iets bestaat dan geloof ik dat meteen. Tot die tijd is het voor mij een verzinsel. Dat zou toch dé ontdekking in de historie zijn: hier is ze dan: God!
Kortom je wordt geboren en dan ga je leren.
Steek je hand niet in vuur of een wespennest, je pest dat andere kind niet, als je wilt zwemmen moet je dat leren anders verdrink je. Autorijden, idem, leren. Je sloopt geen auto’s, winkelruiten tijdens een feest. Gelukkig hebben mijn ouders mij nooit geleerd: deze god of dat boek vertelt de waarheid en is beter of anders dan een andere, omdat je toevallig in China, Marokko of NL geboren bent. (Eigenlijk snap ik het concept ‘landen’ ook niet zo goed, maar dat is een andere discussie.)
Ik ken een paar jehova’s goed, echt goed, islammensen iets minder en zeer fanatieke bijbelmensen omdat ik er tussen woon en altijd trek ik na enige tijd een gezicht van verbazing als het over bijbel, preken, het juiste pad gaat. Altijd komt uiteindelijk die irritante vorm van belering om de hoek kijken. Laten we, nee, laat jij het goed doen uit naam van…
‘Maar dat weet of doe ik toch al, lief religiemens, daar heb ik toch geen boek of preek meer voor nodig waarin ook zo onwijs veel slechte dingen staan. Ik ben al Jehova, Christen en Islamiet. Dat ben ik al. Ik hoef jouw extra etiket niet. Gaan jullie maar met zijn allen met de bus over het juiste pad, fiets ik er wel achteraan. De enige echte groep waar ik bij wil horen en apart is, is PSV.’
Dan ben ik de gek.
En dat is dan zo knap van de religiemensen, misschien wel het knapste van religie. Niet dat je mensen wel of niet kunt overtuigen, maar dat je het als buitenstaander niet kan/mag ridiculiseren. Dus hou ik me meestal verder in, maar snappen doe ik het nooit.
Zoals je ook schrijft.
Richten tot de ouders, richtlijnen geven aan jongeren. Daar begint en stopt het. Punt. Het is zo simpel en logisch.
Gewoon normale normen en waarden hanteren (die niet per se in een boek thuishoren of toegeschreven zijn aan een zogenaamd hogere macht.)