Slaro89 en
ELPSV mooie posts en dank voor jullie tijd en geduld in de discussie.
Het punt dat er dus betrouwbare indicators zijn dat Nethanyahu waarschuwingen voor 7 Oktober niet serieus nam lijkt n potentieel stuikelblok voor zijn binnenlandse steun?
Buiten de eigen (media) invliedsfeer is wellicht een groter probleem het gegeven dat hij officieel (aldus t int. strafhof) verantwoordelijk is gehouden voor operaties en handelingen in de bezette gebieden die richting genocide en sterke schending van mensenrechten gaat.
De steun dat zijn/israels militair handelen in Gaza en op de Westoever legitiem is, lijkt international gezien niet echt meer overeind te blijven (behalve us en een enkele populistische partijleider in Europa). Toch lijkt n zeer groot deel der israelische bevolking daar nog wel achter te staan? De oorlog met Iran verdeeld, Hamas/gaza/westoever lijkt 100% controlle voor de israelische Staat? Dat probleem Met nederzettingen en onteigeningen (met af en toe een moord of brandstichting onder goedkeurende blik van het IDF) blijft dan dus vermoedelijk ook na Nethanyahu gewoon bestaan lijkt me? Hoe zien jullie dat probleem? Vallen de oogkleppen en veranderd de media/opinie als Nethanyahu zou verliezen bij verkiezingen?
Binnen Israel is ontzettend veel kritiek op de oorlogsvoering. Op kolonisten. Op deze regering. En daar liggen zeker kansen. Maar we moeten ook beseffen dat Israëliërs om begrijpelijke redenen wel voor de oorlog tegen Hamas en andere vijanden zijn, en ze verwachten daar ook internationale steun voor. In hun ogen zijn zij aangevallen door een vijand die hen wilt vernietigen, en in hun ogen is dat dezelfde vijand die het liefst het hele Westen zou willen vernietigen.
Maar Israëliërs zien ook dat er vanaf het begin van de oorlog heel weinig steun en sympathie is geweest voor hun zaak. In woorden wellicht, maar weinig in daden. En dat is ook al iets waar Israëliërs gevoelig waren voor 7 oktober. Hoe hun zaak in het Westen op steeds minder bijval kon reageren. Op steeds meer kritiek. Op steeds meer maatregelen.
Dat klinkt tegenstrijdig omdat er in Israel helemaal niet zoveel sympathie is voor nederzettingen of de manier van oorlogvoeren zoals je wellicht zou verwachten. Maar kritiek vanuit het Westen voelt voor veel Israëliërs als hypocriet.
En hetzelfde geldt met Netanyahu. Het probleem was dat Netanyahu na 7 oktober niet vertrok en dat men hem niet tot aftreden kon dwingen, ondanks dat velen hem tot de dag van vandaag verantwoordelijk hielden. Netanyahu weet als geen ander dat beeld van hierboven te versterken. Net zo makkelijk framet hij kritiek op hem als persoon als kritiek op heel Israel zelf. En ja, daar zijn ze ook in Israel gevoelig voor.
Tegelijkertijd snijdt het mes aan twee kanten. Stel dat Netanyahu dadelijk vertrekt, wat tot de mogelijkheden behoort, en stel dat Eisenkot of Bennett/Lapid premier wordt. Wat gaan wij doen om deze regering te versterken? Als het Westen dan niet duidelijk steun voor deze regering laat zien, en niet alleen in woord, dan vrees ik dat het Westen weinig invloed gaat hebben op het Israelische beleid en dan vrees ik ook dat deze regering niet de steun voelt om belangrijke hervormingen door te voeren die daadwerkelijk een einde van het conflict kunnen betekenen. En dat versterkt opnieuw de (extreem)rechtse geluiden in Israel.
Dus zelfs als Netanyahu hopeloos verliest over een tijdje dan nog is de strijd niet gestreden. En ook wij als Westen zullen dan meer moeten doen dan we tot dusverre hebben gedaan, ook in het op sommige vlakken openlijk en duidelijk steunen van Israel. Ik vrees dat dit nog heel moeilijk gaat worden voor Westerse regeringen die het heel moeilijk vinden hun vingers 'te branden' aan Israel, zeker als ze iets positief moeten zeggen of doen.
Goed voorbeeld: Ook al vind ik het boycotten van goederen uit de nederzettingen begrijpelijk, moest het per se nu gebeuren? Vlak voor de verkiezingen in Israel? Wie anders gaat dit versterken dan Netanyahu en (extreem)rechts? Dan denk ik dat daar niet goed over wordt nagedacht, niet strategisch, en kan je het zelfs dom noemen. Dan vrees ik met grote vrezen hoe we weer omgaan met een eventueel nieuwe regering.
Zo'n speculatie is nagenoeg niet te bewijzen zonder een whistleblower, net als niet te bewijzen is dat het niet zo is.
Andere verklaringen kunnen er naast bestaan ook. Er kunnen meerdere dingen tegelijkertijd waar zijn.
Linksom of rechtsom, Netanyahu heeft een aanzienlijk aandeel in het falen van Israel om 7 oktober te voorkomen of tegen te houden. Daar zijn we het natuurlijk over eens. Maar ik vind het wel belangrijk om zo dicht mogelijk bij wat waarschijnlijk is te blijven, en dan moeten we echt kijken naar bewijzen.
Valt me tegen man. PSV-ers onder elkaar. Als je die al niet kan vertrouwen
Daar heb je een punt
Zoals ik hier boven zei, sluit het ene het andere niet per se uit.
Ik heb een vermoeden, meer niet, dat hij het bewust heeft laten gebeuren, maar dat hij niet had verwacht dat Hamas zo grootschalig aan zou vallen, zoveel doden zou maken en zoveel mensen zou gijzelen.
En dat vermoeden is gebaseerd op de sterkte van de Israëlische inlichtingendienst, de trage reactiesnelheden, en alles wat er die dag verder is gebeurd. Maar het is vooral gebaseerd op wat erna allemaal is gebeurd: Het wegvagen van Gaza, het versnellen en ondersteunen van het koloniseren van de Westbank. Dat is altijd zijn natte droom geweest, en nog meer van die engnekken met wie hij de regering vormt.
7 oktober gaf ze het ultieme excuus om helemaal los te gaan op Gaza en Westbank.
Ik vind het té toevallig om dat los te zien. Met daarbij een oneindig wantrouwen in de persoon Netanyahu en hoe hij laat zien dat mensenlevens hem geen reet interesseren, maken dat ik dit vermoeden heb.
Ik heb een vrij pessimistisch beeld van de wereld anno 2026 en van de belangrijkste actoren daar in (de grote machthebbers, van Trump tot Xi en van Poetin tot Netanyahu). Er zijn al zo vaak dingen gebeurd en gedaan die je normaal eigenlijk enkel in films verwacht, dat ik geen stuiver voor het geweten van deze lieden geef. En daar hoort bij dat ik ze in staat zie om eigen burgers op te offeren om hun eigen agenda er door te kunnen drukken. Poetin doet dat sowieso al heel zichtbaar.
Dat beeld voedt mijn vermoedens.
Daar kunnen 101 artikelen die andere verklaringen zoeken weinig aan veranderen ben ik bang.
Het pessimisme kan ik goed begrijpen. Tegelijkertijd moeten we de capaciteiten van 1 persoon niet altijd overschatten, zelfs niet als ze veel macht hebben.
Als ik bijvoorbeeld het Haaretz-artikel lees wat veel informatie biedt over wat er in de weken voorafgaand 7-okt gebeurde (evenals de signalen vanuit de VAE die Netanyahu genegeerd zou hebben) dan krijg je toch een interessant beeld:
Netanyahu heeft vanuit verschillende hoeken en aanwijzigingen gekregen dat er iets groots op handen was in Gaza de dagen/weken voorafgaand aan de aanval. Deze heeft hij niet serieus genomen. Tegelijkertijd heeft hij deze signalen niet doorgegeven aan de Shinbet, het leger, en andere inlichtingendiensten. Deze hadden weer hun eigen signalen die ze verkeerd hadden geïnterpreteerd maar als zij hadden geweten dat Netanyahu vanuit de hoogste Arabische bronnen persoonlijke signalen gekregen zouden hebben, dan hadden ze de situatie mogelijk anders ingeschat.
Tegelijkertijd gebeurde dit alles in een context van gesprekken tussen Hamas en Israel. In de maanden voorafgaand aan de aanval waren Hamas en Israel schijnbaar dichtbij een deal geweest. Dit waren geheime onderhandelingen met best grote concessies. Zowel bij Netanyahu als de inlichtingendiensten bevestigden dit het beeld dat Hamas in Gaza niet meer de grote dreiging was, en dat de prioriteit op de Westbank lag evenals Israel zelf. Het verklaart waarom Netanyahu en de inlichtingendiensten zich mogelijk in slaap lieten sussen. Ook militaire activiteiten van Hamas die wel door het leger en de inlichtingendiensten werden opgepikt, en waar soms zelfs aanvallen op werden voorgesteld, werden in deze context geweigerd omdat men geloofde dat de onderhandelingen/gesprekken serieus waren.
Daarnaast wordt een interessant beeld over Netanyahu getoond. Hij staat bekend als iemand die nooit nee zegt. Waarmee wordt bedoeld dat hij lastige kwesties altijd voor zich uitschuift. Hij is zoals gezegd Mr. Status Quo, niet te veel grote veranderingen, behalve als echt iedereen erachter staat. Ook dat kan verklaren waarom hij de signalen niet doorgaf. Het bevestigde niet het beeld dat hij had van wat nu moest gebeuren en waar de prioriteiten lagen.
Ah ok, ik vatte jouw eerdere posts inderdaad zo op dat je zei dat er weinig nieuws was.
Je zei onder meer dit:
Wat deed voorkomen alsof dat al lang bekend was van VAE.
Maar dat bedoelde je dus anders begrijp ik nu.
Ah ja misschien had ik dat iets scherper kunnen verwoorden. Maar dan bij deze.
nos.nl
www.ad.nl
www.nu.nl
