Waarschuwing vooraf: dit wordt een analyse van totaal plaatje hoe ik dat zie en niet per se een to the point post

Ik zeg dat ze wellicht met een reden hiervoor kiezen, ik zeg ook niet voor niets het land van hun opa en oma dus vaak niet eens het land van hun ouders. De reden laat ik in die zin in het midden dat beide kanten hun aandeel hierin hebben. Het is aan de ene kant een signaal dat we dit de laatste jaren vooral zien, want voor die tijd kozen jongens als Ibi, Boula en Bousatta voor Oranje of Yildrim. Dat zijn jongens die de polarisatie veel minder hebben meegemaakt dan de generatie die het racisme genormaliseerd heeft zien worden in Europa. Het is frappant want juist de ouders van deze jongens zijn geboren in Marokko en waren niet echt geïntegreerd daar waar de ouders van de jonge gasten van nu vrijwel allemaal in NL of België geboren of grotendeels opgegroeid zijn.
Anderzijds zie ik juist dat die tweede generatie ( de ouders van deze jonge spelers) heel gelovig zijn terwijl ze hier geboren of opgegroeid zijn. Veel geloviger dan hun niet geïntegreerde ouders. Waarom is dat? Waar komt dat vandaan?
Deels is dat hoe de wereld in elkaar steekt momenteel, ook door hoe de algoritmes en sociale media werken. En deels is ook hoe Marokko en Turkije de laatste 20 jaar zich hebben gemengd in het leven en de keuzes van hun mensen in het buitenland. We hebben gezien hoe de Europese Turken massaal op Erdogan hebben gestemd wat ik heel zorgwekkend vind. En ik vind het net zo zorgwekkend en het maakt me boos dat veel Turken en Marokkanen hier het opnemen voor de Iraanse regering. Ik betrek dit hierin omdat ik wil aangeven hoe zorgwekkend ik de situatie vind. Zelf leven in een vrij land maar het opnemen voor de ayatollahs…
Ik zag diezelfde Boussata zeggen dat ie nu die keuze niet zou maken. Ook Boula zei zoiets in die trant. De Marokkaanse bond maakt hier gebruik van en stelt jongens als Bousabon en of El Ahmadi als ambassadeurs aan. Hoe ik Bousabon en Boussata hoorde praten leek het of ze uit waren op revanche oid, een enorme drive om de jonge Marokkaanse talenten te overtuigen dat ze voor Marokko moeten kiezen. Ik vind dat een middenvinger eerlijk gezegd.
Ik denk dus niet dat het alleen komt door de successen van Marokko. Want toen Hakimi en Mazrouai etc voor Marokko kozen, was er totaal geen succes te bekennen bij Marokko.